Vers 1
Welzalig hij, die zich verstandig draagt Bij een ellendig mens. De HEER’ zal hem, wanneer hij treurt en klaagt, Bevrijden naar zijn wens; Behoeden en doen leven hier op aard’, In vreê en zaligheid, Nooit van zijn God verlaten, maar bewaard Voor ’s vijands boos beleid.
Vers 2
De HEER’ zal hem, op ’t ziekbed neergestort, Versterken door Zijn kracht; Gij maakt, dat zelfs zijn ganse leger wordt, Veranderd door Uw macht. Ik heb tot God geroepen om genâ; ’k Zei in mijn angst en leed: „Genees mij, HEER’, die bij U schuldig sta, En tegen U misdeed.”
Vers 3
In plaats van troost, vervolgt mij ’s vijands blaam. Zij zeggen tot elkaar: „Waar blijft zijn dood, wanneer vergaat zijn naam?” Komt iemand van die schaar, Om mij te zien, dan spreekt hij vals, en smeedt Mij kwaad, zoveel hij kan; Als hij terug van mij naar buiten treedt, Spreekt hij er and’ren van.
Vers 4
Zij momp’len saam, vervuld met bitt’ren haat; Van raadslaan nimmer moe, Bedenken zij een goddeloos verraad. Men zegt: „Gods geselroê Treft hem gewis, een schenddaad kleeft hem aan; Hij ligt voor eeuwig neer; Nu zult gij hem niet weder op zien staan, Hersteld gelijk weleer.”
Vers 5
Zelfs hij, op wien ik voormaals heb vertrouwd, Mijn vreê en disgenoot, Verhief zijn hiel, en sloeg mij fier en stout, Terwijl hij at mijn brood. Maar Gij, o HEER’, schiet tot mijn hulpe toe; Bewijs genâ, en red, En richt mij op; dat ik vergelding doe, En d’ontrouw palen zett’.
Vers 6
Ik ken Uw gunst, ik ken Uw trouw hieraan, Dat zich mijn vijand niet Beroemen zal, noch ik te gronde gaan; Wijl Gij mij bijstand biedt, Mij onderhoudt in mijn oprechtigheid, En, voor Uw aangezicht, Met teed’re zorg en trouwe hulp geleidt Naar ’t eeuwig zalig licht.
Vers 7
Looft Isrels God; roept, door all’ eeuwigheên, Des HEEREN grootheid uit; Dat elk met mij zijn lofzang en gebeên, Met Amen, Amen sluit’.